Με αφορμή μια φωτογραφία που είδαμε τυχαία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, οι αναμνήσεις έκαναν χορό στο μυαλό και... πως να μη γράψεις κάτι για αυτό...;
Αρχικά να πούμε, πως δεν γνωρίζουμε λεπτομέρειες σχετικά με τη φωτογραφία, όπως, περιοχή, όνομα της γιαγιάκας και ηλικία. Οπότε αν, κάποιος από τους φίλους αναγνώστες ξέρει, καλοδεχούμενος να το συμπληρώσει στα σχόλια, ώστε και εμείς με τη σειρά μας να εμπλουτίσουμε το άρθρο.
Υπάρχουν ακόμα τέτοιες γιαγιούλες.
Δεν τις συναντάμε συχνά, όμως είναι άξιες θαυμασμού. Υπάρχουν κάτι γιαγιούλες που υπήρξαν και μάνα και πατέρας. Και κουβαλητής και νοικοκυρά. Που έζησαν τον πόλεμο και τις κακουχίες, την πείνα και τη δικτατορία. Επευφημούμε και συγχαίρουμε αυτές τις γιαγιούλες.
Η γιαγιά που θα σηκωθεί το πρωί, να φτιάξει τα ζωντανά της, να ετοιμάσει το νοικοκυριό της, να μαγειρέψει, θα βρει ξύλα για τη σόμπα και θα της μείνει χρόνος να δει και λίγη τηλεόραση, να πλέξει κάτι για τα εγγόνια της και... και με αστείρευτο το χαμόγελο στα χείλη πάντα. Πάντα! Ακόμα και όταν την ακούσεις να σου εξιστορήσει κάποια ιστορία, ακόμα και το δάκρυ της να δεις να τρέχει, δεν θα είναι μίζερο, αλλά θα το συνοδεύει ένα γλυκό χαμόγελο.
Η λεζάντα της φωτογραφίας που τυχαία ανακαλύψαμε στα social midia και συγκεκριμένα στο facebook.
Πολλές οι αναμνήσεις που κατακλύζουν το μυαλό και οι θύμισες στήνουν χορό.
Και κάπου εδώ... σιωπή... σας αφήνω να κλείσετε τα μάτια και να φέρετε στο μυαλό, τις δικές σας γιαγιάδες και παππούδες, τους πιο γλυκούς ανθρώπους της ζωής μας, που οι πιο τυχεροί θα έχετε ζήσει και το ντιλίβερι κολατσιό στο χωράφι την εποχή του λιομαζόματος και όχι μόνο...
Από το kritivoice,
Καλό Παρασκευοσαββατοκύριακο...
Βρείτε μας στο facebook: kritivoice.gr μου αρέσει η σελίδα
Facebook profil: Κρήτης Φωνή
0 Σχόλια